Karamazov Kardeşler
yazan: dostoyevski,
fikir:cemil
bu karikatürü bulabildiğim için gerçekten çok mutluyum. çünkü ben de bir cemil'im. aklıma bir şey geliyor ama bunu yazabilmek, adam edebilmek için saatlerini, ne saatlerini yıllarını vermek, saçları ağırtamak, dirayet göstermek, buhranlara falan girmek bana ters şey abicim. her şey kolayından olsun istiyorum ama yine benim de adım bir yerlerde geçsin istiyorum. hem kimseden fazla efor göstermeyeyim hem de bir şekilde herkesin önünde olayım...bedelini ödemeden olsun her şey, olabildiğince kolay olsun...
dün gece yatmadan önce bir öykü fikri geldi aklıma. önce bir taslak yazdım, sonra ikinci taslağı yazdım. başı, finali her bir boku var ama bence yine ama belki de daha yüzlerce kere düzeltme yapmam lazım. böyle bir sabrım,zekam,aşkım hiç bir şeyim yok ki...
biraz üstüne gittim bu sefer ama, benim için ümit verici tarafı şu ki böyle taslakları tekrar tekrar yazdığım öykülerde sürekli olarak öykünün çatısını, dilini falan da değiştirirdim. taslak bitmek bilmezdi. bu sefer birinci taslakta çatı da, karakterler de ortada. sadece dil üzerinde çalışıyorum, biraz da karakterlerden birisini geliştirmem gerekiyor ki inandırıcılığı artsın. yine de kendimi bir cemil gibi hissediyorum. bu öykü adam gibi bir yazarın elinde ne güzel olurdu diyorum. adam gibi bir yazar bundan roman bile çıkarırdı diyorum. ben yazınca cemil yazmış gibi olacak. diğer yandan da öyküyü taslak olarak birinize okutmak istiyorum ama bu sefer de olumsuz yorum olur da hevesim kaçar diye çekiniyorum. kimseye bahsetmeyince de içim içimi yiyor. çamurda parlak bir şey bulmuş sokak çocuğu gibiyim. onu birine gösterirsem değersiz olduğunu öğreneceğim diye ödüm kopuyor. göstermezsem de içim içimi yiyor. anla ne durumdayım. işim zor görüyorsun.
bu arada bahsettiğim öyküyü de sonradan bitirdim.
işte linki de burada
0 yorum:
Yorum Gönder